Endüstri Mühendisleri Buraya

           Osmanlı ekonomisi tabiidir ki zor zamanlar görmüştür. Ancak hiçbir zaman şimdi değineceğimiz durumdaki gibi dış borç alımı girişimlerine başvurmak şöyle dursun, hayali bile edilememiştir. Bunda elbette ekonomik bağımsızlığın kaybolacağı endişesi başat faktördür. Ancak o güne kadar kendisini üstün konumda gördüğü Öteki (Avrupa dünyası) olarak konumlandırdığı dünyadan borç isteme düşüncesinin ruhlarda oluşturduğu gurur, onur durumu ve hayal kırıklığını mutlaka ayrıca hesap etmek gerekir.

            1853-1856 yıllarını kapsayan Osmanlı Devleti ve Müttefik devletler(İngiltere, Fransa başta olmak üzere)’in Ruslarla yaptığı Kırım Savaşı’nın, Osmanlı’da ortaya çıkardığı sorunlardan, günümüzü de ilgilendiren yanıyla belki de en önemlisi: Osmanlı Devleti’nin malî durumunun kendi kaynaklarıyla beslenemeyecek hâle gelmiş olmasıdır. 1850 yılında Hazine’nin İstanbul Bankası’na faizli ve geçmiş olan borçlarının ödenebilmesi için ilk defa dış borçlanma fikri gündeme gelmiştir. Paris ve Londra’dan 55 milyon franklık bir borç anlaşması imzalanmıştır. Anlaşmayı imzalayan Mustafa Reşid Paşa Hükûmeti düşünce, Sultan Abdülmecid bu anlaşmaya onay vermemiştir. Bu zor durumda alınması olmazsa olmaza bağlanmış olan borcun feshedilmesine ise zamanında ödenemeyeceği endişesi sebep olmuştur.[1]
Yazının devamı...
Kaynak:Mehmet Rezan Ekinci
akademikiktisat.net